بس کن این شب ناله ها را  ازچه  خواهی رنج من

هر چه کرد آن یار شیرین با تو ناز شصت او

حاصل رنگ و ریا در عاشقی تنهایی است

سینه رنجور من در التهاب انداختی

پنیان بنهادی و باب کتان برداشتی

ای دل دیوانه بشنو این مرام زندگیست

او که گریان کرد چشمی را نصیبش خنده نیست

عیش نا اهلان گزیدی تا گل خود باختی

آن گلی که از جور تو پژمرده می شد یار بود

مسخ موشی گشتی و از قله پائین آمدی

آنچه پائینت کشید از قله ها نفس تو بود

رفت عمری و ندیدی از کجا خوردی دریغ

هر نگاهی محرم دیدار روی یار نیست

هر دلی در عاشقی خوش دست و شیرین کار نیست

در میان باد نوشان اعتباری داشتی

   یار را بازی گرفتی آخر بازی چه شد

  هر دلی ارزان فروشد یار او را این سزاست

آبروی هر کسی در آبروی یار اوست

   اعتبار هر دلی در خوبی دلدار اوست

گفته بودم با تو رسم عاشقی اینگونه نیست

پیش یار از دیگری افسانه گفتن خیره گیست

گفته بودم با تو ای دیوانه بس کن سر کشی

  بس نکردی سر کشی اکنون اسیر آتشی

شب سحر شد بامداد آمد تو می نالی هنوز                          

نوش جانت زهر حسرت ای دل رسوا بسوز